در زمان پيامبر اکرم مؤمنان صالح وپرهيزکار زيادی بودند که در رمضان برای جمع کردن اعمال صالح کوشش زيادی داشتند که وسعی زيادی می‌کردند کاری را که شروع کرده‌اند آن را به خوبی به اتمام برسانند.
 آن‌ها کسانيند که خداوند درسوره مؤمنون آيه 60 در مورد آن‌ها چنين می‌فرمايند: ﴿وَٱلَّذِينَ يُؤۡتُونَ مَآ ءَاتَواْ وَّقُلُوبُهُمۡ وَجِلَةٌ﴾ [المؤمنون: 60].
ترجمه: «وآنان که وظايف خود را انجام می‌دهند وباز هم دل‌هايشان از فکر بازگشت به سوی خدا ترسان است».
حضرت علی عليه السلام می‌فرمايند: «کاری که انجام می‌دهيد سعی کنيد که بيشترين اهتمام را برای قبول شدنش بدهيد».
بندگان صالح وپرهيزکار در گذشته 6 ماه در سال دعا می‌کردند: بار خدايا ما را برای رمضان آينده زنده نگه دار، و6 ماه بعد از رمضن دعا می‌کردند که خداوند طاعات و عبادت‌هايشان را در رمضان گذشته مورد قبول درگاهش قرار دهد.
حضرت حسن  می‌فرمايد: خداوند متعال ماه رمضان را مانند ميدان مسابقه ای قرار داده است که در آن بندگان صالح وپرهيزکار با طاعات وعبادتشان برای کسب رضايت خداوند مسابقه می‌دهند و در اين ميان گروهی هستند که از گروه ديگر سبقت می‌گيرند و از برنده شدگان می‌شوند.
حضرت علی در آخر شب‌های ماه رمضان فرياد بر می‌آوردند ای کاش می‌دانستم آن سعادتمند خوشبخت نيکوئی که دعايش پذيرفته می‌شود کيست وآن بيچاره محرومی که از درگاه حق رانده می‌شود ودعايش قبول نمی‌شود کيست.
ای بندگان خدا ماه رمضان قصد سفر دارد و از آن چيز کمی باقی نمانده اگر تا حال اعمال صالح وکارهای نيکوی زيادی انجام داده‌ای بيشتر بکوش که تا آخر رمضان چند پگاهی بيش نمانده.
واما تويی که اعمال صالح انجام نداده‌ای به هوش باش که چند روز ديگر برای اتمام رمضان باقی نمانده اين چند روز را غنيمت بشمار وخودت را به خدای خود نزديک‌تر کن و اين را بدان که شايد تقدير رمضان ديگری را برايت رغم نزده باشد.